เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วสินะ....
หลายๆคนอาจจะชอบฤดูหนาว เพราะฤดูหนาว มันเป็นอะไรที่ไม่ร้อนอบอ้าว..เมื่ออุณหภูมิรอบกายลดลง..ก็พาให้อารมณ์ของคนเราเย็นลงไปด้วย(รึเปล่า)
แต่สำหรับฉัน ฤดูหนาวเป็นฤดูที่แสนจะทรมานเพราะอะไรน่ะหรอ....
ฤดูหนาวมันช่างเป็นฤดูที่แสนโหดร้ายสำหรับชีวิตฉัน .....พูดไปก็คงไม่มีใครเข้าใจหรอก เพราะบางครั้งตัวฉันเองยังไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองเลย..
แทนที่ฤดูหนาวที่มาพร้อมกับวันคริสมาสต์ ฉันน่าจะชื่นชมยินดีมากกว่าแต่ทำไมถึงฤดูหนาวเมื่อไร...ฉันถึงได้รู้สึกเศร้าลึกๆในใจเสมอ..
ว่าแล้วก็ทำให้นึกถึงใครคนหนึ่ง...คนที่ฉันรักมากกกกกก
คนที่ฉันยังไม่ได้บอกรักเขาทั้งๆที่ฉันรักเขามาก ถึงฉันจะรักเขามากเพียงใด..ฉันคงไม่มีโอกาสบอกรักเขาอีกแล้วในชีวิตนี้....T__T
ทำไมนะ ...ทำไมคนเราถึงชอบสำนึกได้เอาตอนที่ทุกสิ่งทุกอย่างมันสายเกินไป....แม้เรื่องราวเหล่านั้นจะผ่านมาหลายปีแล้ว...แต่สำหรับฉัน ไม่ว่ามันจะผ่านไปสักกี่ปี ความทรงจำเหล่านั้นไม่เคยจางหายไปจากความรู้สึกของฉัน..โดยเฉพาะย่างเข้าสู่ฤดูหนาว ...เศร้าจังค่ะพระเจ้า.หนูอยากร้องไห้
ชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ...มีสุข มีทุกข์ เศร้า ปะปนกันไป ถ้าเรามีแต่ความสุข เราก็จะไม่มีภูมิคุ้นกันเวลาเจอเรื่องร้ายๆเข้ามา
จะอย่างไรก็แล้วแต่ฉันจะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้...เพื่อคนที่ฉันรัก...
แม้เขาจะไม่ได้อยู่เคียงข้างฉัน รอดูความสำเร็จของฉันแล้ว..แต่ฉันเชื่อว่าเขาจะยังคงอยู่เคียงข้างฉันเสมอ.....

อยู่ในความทรงจำเสมอ..